Katarzyna Bonda "Nikt nie musi wiedzieć"

 

Ewa Przydryga "Topieliska"

 

Haruki Murakami "Pierwsza osoba liczby pojedynczej"

Roland Schulz "Jak umieramy"

 

Katarzyna Bonda, Bogdan Lach "Motyw ukryty"

Autorka bestsellerowych powieści o mocnym zabarwieniu kryminalnym i specjalista od profilowania wspólnie napisali kolejną książkę. Po Zbrodni niedoskonałej, Katarzyna Bonda oraz Bogdan Lach oddają do rąk czytelników Motyw ukryty.

Michelle Kaminsky "Seryjni mordercy"

Nie wiem jak to o mnie świadczy, ale fascynują mnie sylwetki seryjnych morderców. Dlatego, gdy w zapowiedziach pojawili się Seryjni mordercy Michelle Kaminsky, wiedziałam, że muszę po tę książkę sięgnąć.

Eva García Sáenz de Urturi "Władcy czasu"

Trylogia Białego Miasta, tom 3

Czekałam. Niecierpliwie. Z wielkimi oczekiwaniami i trochę obawą o to, czy Eva García Sáenz de Urturi finałowym tomem Trylogii białego miasta utrzymuje poziom, do którego mnie przyzwyczaiła. Po lekturze Władców czasu oddycham z ulgą. Jest moc!

Eva García Sáenz de Urturi "Rytuały wody"

Trylogia białego miasta, tom 2

Oto drugi etap podróży do Kraj Basków wraz z profilerem Ayali i pozostałymi bohaterami Trylogii białego miasta Evy García Sáenz de Urturi. Czekałam na Rytuały wody niecierpliwie, bo lektura pierwszego tomu, Ciszy białego miasta dostarczyła mi wielu, nie tylko kryminalnych emocji. Jednocześnie bałam się rozczarowania. Poprzeczka stała wysoko.

Alex North "Szeptacz"

O Szeptaczu szeptano na długo przed premierą. Rosło napięcie, aura tajemnicy gęstniała, moje zainteresowanie lekturą zwiększało się z dnia na dzień. Byłam ciekawa, co takiego brytyjski pisarz Alex North przygotował dla czytelników i czy faktycznie jego thriller jest tak dobry, jak rzecze Internet.

Joanna Opiat-Bojarska "Kryształowi. Polowanie"

trylogia Kryształowi, tom 3
PREMIERA: 2 PAŹDZIERNIKA

Jest moc! W Polowaniu, finałowym tomie kryminalno-sensacyjnej trylogii Kryształowi, Joanna Opiat-Bojarska ani na moment nie zwalnia tempa. Twardzi bohaterowie, twarde reguły, twarde realia. Jak bohaterowie walczą, to bez pardonu. Jak kochają, to i tak nie ma miejsca na sentymenty. Witamy w świecie, w którym przetrwają jedynie najsilniejsi, najsprytniejsi i ci, którzy nie zawahają się przed niczym.

Joanna Opiat Bojarska "Kryształowi. Łatwy hajs" - recenzja

trylogia Kryształowi, tom 2

Lubię twórczość Joanny Opiat-Bojarskiej za to, że jej książki są o czymś. O czymś więcej niż wskazywałyby ramy gatunkowe, czy to kryminalne czy sensacyjne. Jest jakiś temat. Niełatwy. Wywołujący emocje. Tym cięższy, im bardziej się w niego zagłębiać.

Roberto Santiago - Ana RECENZJA

Ana Roberto Santiago to niemal tysiąc stron hiszpańskiego thrillera prawniczego, który jesienią ubiegłego roku podbił serca polskich czytelników. Poczekałam aż emocje opadną i zabrałam się do lektury. Zanim się rozpiszę więcej, powiem krótko: jest moc!

Luz Gabás "Płomień pod lodem" [RECENZJA]

Hiszpańska powieść o miłości? Czemu nie. Czytane jakiś czas temu Czarownice z Pirenejów okazały się intrygującą lekturą, więc kolejne spotkanie z twórczością Luz Gabás było tylko formalnością. Sięgnęłam po Płomień pod lodem licząc na to, że znów się zakocham w opowieści o mieszkańcach północnej Hiszpanii, tamtejszych gór i lasów.

Carme Chaparro "Nie jestem potworem" [RECENZJA]

seria z Aną Arén, tom 1

Niesłychanie rzadko szpital pachnie cudem. Nie to, że cud się tam nie zdarza. Albo cuda. Zdarzają się. Ale my ich nie wyczuwamy, bo ból zawsze jest intensywniejszy niż radość. Płacz - niż śmiech. Żal - niż nadzieja. Cuda przechodzą niezauważone przez tych, którzy nie stoją po stronie dobrych wieści[1].

Eva García Sáenz de Urturi "Cisza białego miasta" [RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

Trylogia Białego Miasta, tom 1
PREMIERA: 27 LUTEGO

Kiedy ktoś, kto zaczyna seryjnie zabijać, jest pieprzonym geniuszem, pozostaje ci jedynie się modlić, żeby po zwolnieniu blokady w kasecie maszyny losującej nie została wybrana twoja liczba[1].

Grzegorz Kalinowski "Śledztwo ostatniej szansy" [RECENZJA]

seria z Kornelem Strasburgerem, tom 2

Pierwszym odruchem człowieka, który zapada się w bagnie, jest nerwowe miotanie się. Kolejnym - jeszcze bardziej nerwowe. Strasburger zapadał się w śledztwie, w które, tak jak w bagno, pchać się nie powinien, jednak zamiast przystopować, brnął coraz dalej.*

Katarzyna Bonda "Czerwony Pająk" [RECENZJA]

tetralogia z Saszą Załuską, tom 4

Może do tego sprowadza się szczęście? Do decyzji o pozbyciu się tego, co zbędne. Zanim rozpocznie się na nowo, trzeba opróżnić przestrzeń ze śmieci, wykarczować krzaki i wypielić ogród. By to, co piękne, dobre i zdrowe, mogło bez przeszkód rozwijać się na nowym polu. Wtedy walki stają się zbędne. Osiąga się spokój i pewność. A z tego bierze się prawdziwa siła. I pozostaje tylko codzienna dbałość o to, co jest naprawdę nam bliskie. Jeśli więc odwrócimy się na pięcie od tych, którzy nas krzywdzą, okazuje się, że szczęście jest w zasięgu ręki.*

Joanna Opiat-Bojarska "Kryształowi. Świeża krew" [RECENZJA]

trylogia Kryształowi, tom 1

"Kryształowi przyjechali" - padało zawsze grobowym tonem, gdy BSWP wchodziło do wydziału, a każdy policjant spoglądał na nich jak na śmiertelnych wrogów, którzy śmieli atakować jednego z watahy[1].

Ryszard Ćwirlej "Masz to jak w banku" [RECENZJA]

cykl Poznańscy milicjanci, tom 10

- Ja się nie nadaję do picia - rzucił z pretensją w głosie, skierowaną nie wiadomo do kogo.

- Nikt się nie nadaje, ale wszyscy piją. Najważniejsze to wiedzieć, kiedy wstać od stołu

- Niepotrzebni bandyci do zabijania m niej, ja sam z siebie, z własnej głupoty...

- To strzel sobie klina.

- Co? Nigdy w życiu. Wyciągnąłbym kopyta natychmiast. Herbatką się leczę. Herbatka na kaca jest najlepsza, jak się ją zrobi pół na pół z wódką[1].

Natalio Grueso "Przemytnik słów" [RECENZJA]

Człowiek myśli, że jest najbardziej samotną i nieszczęśliwą istotą na świecie, że nikt nie dorasta mu do pięt w mistrzostwach samotności, i nagle spotykasz kogoś, kto zjawia się na kilka godzin w twoim życiu, człowiek się zakochuje, a ona odchodzi, znika na zawsze, zostajesz bez nadziei, że jeszcze kiedyś ją spotkasz, przytulisz, dotkniesz, i nagle zdajesz sobie sprawę, że twoja rozpacz, twoja samotność kiedyś były znośne, że możliwości cierpienia są bezgraniczne, że ludzkie draństwo jest bezgraniczne, okrucieństwo bezmierne[1].