Niklas Natt och Dag "1794"

 

Mons Kallentoft "Słuchaj, jak szepczę"

 

Niklas Natt och Dag "1793"

 

Stefan Ahnhem "X sposobów na śmierć"

 

Mons Kallentoft "Patrz, jak spadam"

 

Fredrik Backman "My przeciwko wam"

 

Fredrik Backman "Miasto niedźwiedzia"

Jaka ta powieść piękna! W centrum świata bohaterów Miasta niedźwiedzia Fredrika Backmana jest hokej, więc teoretycznie powinnam ziewnąć z nudów i odłożyć powieść na półkę, ale nie. Bo to nie jest opowieść o drużynie hokeja, dumie małego miasteczka, a o wielkich marzeniach, trudnych relacjach, lojalności, przyjaźni, rywalizacji, dorastaniu i wielu innych małych oraz wielkich sprawach.

Anders Roslund, Börge Hellström "3 sekundy"

seria Ewert Grens & Sven Sundkvist

O czyimś życiu lub nieżyciu może zadecydować sekunda. Pomyślcie więc, ile może zdarzyć się w trzy sekundy! Nic nie przychodzi wam na myśl? Poznajcie więc Hoffmana, bohatera thrillera 3 sekundy duetu Anders Roslund & Börge Hellström.

Jens Lapidus "Top dogg"

trylogia Emelie i Teddy, tom 3

Top Dogg zamyka trylogię kryminalną Jensa Lapidusa. Przed nietypowym duetem, prawniczką Emelie i kryminalistą Teddym ostatnia wspólna sprawa. Może przy okazji uda im się naprawić także prywatne relacje? Te czeka małe trzęsienie ziemi, które wymusi na nich podjęcie trudnych decyzji.

Stefan Ahnhem "Motyw X" - recenzja

seria z Fabianem Riskiem, tom 4

Kryminalna seria z Fabianem Riskiem jest jedną z nielicznych, które czytam na bieżąco. Stefan Ahnhem podbił moje serce debiutancką Ofiarą bez twarzy i od tego czasu niecierpliwie czekam na kolejne tomy. Motyw X jest czwartym z nich.

Camilla Läckberg - Złota klatka [RECENZJA]

Dla ukochanego mężczyzny zrezygnowała ze wszystkiego. Marzeń, kariery, samej siebie. Stała się dodatkiem do męża i dziecka. Podporządkowała się wierząc, że to jest klucz do małżeńskiego szczęścia. Bajka bohaterki Złotej klatki Camilli Läckberg nie trwała jednak długo. 

Mons Kallentoft - Pocałunek kata RECENZJA

seria z Malin Fors, tom 11

Co musi się wydarzyć, by spokojny mężczyzna sterroryzował pasażerów i załogę samolotu żądając złożenia w ofierze trzech osób zamiast kilkudziesięciu przebywających na pokładzie? Pocałunek kata Monsa Kallentofta to mroczna historia o zemście dyktowanej bólem, żalem i bezradnością.

Britta Röstlund "U stóp Montmartre" [RECENZJA]

Ci, którzy pragną odkryć "prawdziwy" Paryż, udają się na przykład do Château Rouge i włócząc się po okolicy - w bezpiecznej odległości od wejścia do metra - chełpią się swoją odwagą i obyciem w świecie. Prawda jest jednak taka, że nie ma jednego prawdziwego Paryża. Miasto jest schizofreniczne. Jeśli chce się je odkryć, najlepiej robić to z którejś z miejskich ławek. Z nich można przyglądać się, jak kilka milionów ludzi próbuje znaleźć swoje miejsce na świecie[1].

Camilla Grebe "Dziennik mojego zniknięcia" [RECENZJA]

Zauważam parę drzwi: jedne po prawej, drugie po lewej stronie. Te po prawej mają spore wgniecenie pośrodku, jakby ktoś w nie kopnął, a zamek wygląda na zniszczony.

Waham się, czy je popchnąć. Za nimi można spodziewać się wszystkiego: ducha, zombie...

Ta myśl znika jednak szybciej, niż się spodziewałem, i nagle, ku własnemu zaskoczeniu, uświadamiam sobie, że żadne duchy ani zombie tego świata nie są już w stanie mnie przerazić. Wszystko, czego bałem się do tej pory, straciło moc: obślizgłe zwłoki, demony i mięsożerne nieśmiertelne istoty. Mordercy z siekierą, piłą łańcuchową i przybysze z kosmosu, którzy chcą zawładnąć Ziemią i jeść ludzkie mózgi jak popcorn.

Rzeczywistość jest o wiele gorsza[1].

Susanne Jansson "Torfowisko" [RECENZJA]

Mówiono, że straciła siedmioro z ośmiorga dzieci. Że była szalona. Że w tajemnicy dusiła potomstwo, a następnie prosiła męża, by pochowali je na mokradłach przy dworze, bo pragnie mieć dzieci blisko siebie. Mąż spełniał życzenie małżonki, by zaoszczędzić jej kolejnych cierpień. Aż do dnia narodzin ósmego dziecka. Wtedy uświadomił sobie, w jaki sposób umierały poprzednie niemowlęta i postanowił odebrać matce noworodka. Sofia udała się wówczas w miejsce, gdzie pochowała swoje dzieci. Weszła prosto do bagna i znikła.

Nikt nie ruszył jej z pomocą[1].

Kristina Ohlsson "Ostatnia sprawa Fredriki Bergman" [RECENZJA]

cykl z Fredriką Bergman, tom 6

Wiele osób uważa śmierć za stan będący całkowitym przeciwieństwem tego, co wiąże się z życiem. Noah Johansson tak nie myślał. Dla niego śmierć była funkcją, mechanizmem. Śmierć zmienia życie z fizycznego w duchowe i dlatego jest w niej wiele dobrego. Żaden rozsądny człowiek nie chciałby żyć wiecznie. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy śmierć przychodzi za wcześnie - zarówno w stosunku do tego, czego ludzie chcieli jeszcze doświadczyć w życiu, jak i do tego, co już zdążyli przeżyć.*

David Lagercrantz "Mężczyzna, który gonił swój cień" [RECENZJA]

kontynuacja Millenium Stiega Larssona, tom5

Czasem rodzeństwo bliźniacze zostaje utracone po porodzie, z powodu adopcji lub pomyłki. Niektórzy poznają się jako dorośli, inni nigdy. Bliźniacy jednojajowi Jack Yufe i Oskar Stohr spotkali się po raz pierwszy w 1954 roku na dworcu kolejowym w Niemczech Zachodnich. Dawniej Jack Yufe żył w kibucu i był żołnierzem armii izraelskiej. Oskar Stohr aktywnie działał w Hitlerjugend.

Ludzi, którym kogoś brakuje, jest wielu[1].

David Lagercrantz "Co nas nie zabije" [RECENZJA]

kontynuacja Millenium Stiega Larssona, tom 4

Przeciwnicy kryli się za zasłonami dymnymi. Może dlatego ostatnimi czasy sprawiała wrażenie wyjątkowo nieprzystępnej i trudnej. Bił od niej nowy rodzaj mroku. Jeśli pominąć rosłego i hałaśliwego trenera boksu o nazwisku Obinze i jakąś trójkę kochanek i kochanków, prawie z nikim się nie spotykała. Bardziej niż kiedykolwiek przypominała kogoś, kogo imają się kłopoty. Włosy sterczały jej na wszystkie strony, a oczy płonęły ciemnym blaskiem. Czasami siliła się na uprzejmość, ale nieszczególnie jej to wychodziło. Mówiła prawdę albo milczała[1].

Lina Wolff "Poliglotyczni kochankowie" [RECENZJA]

Są w życiu punkty zwrotne, zdarzenia, które w sposób ostateczny i nieodwracalny nas zmieniają. Są ludzie, którzy powodują te zdarzenia i ci, którzy są jak drugoplanowe, niewyraźne twarze w tle obrazu, aż którego dnia dociera do ciebie, że przez cały czas stali w jego centrum. Rzadko kiedy człowiek jest świadomy znaczenia danej chwili, gdy ona jeszcze trwa. Tego, że wznosi się niczym wieża i rzuca cień na inne chwile. Wiele da się zobaczyć jedynie w świetle retrospekcji. A retrospekcja niesie ze sobą nostalgię[1].

Bea Uusma "Ekspedycja" [RECENZJA]

Muszę zakończyć to, co niezakończone. Muszę rozwikłać zagadkę, ale nie będę mogła tego zrobić, nie zanurzając się w głąb wyprawy. Muszę spróbować podążyć za jej uczestnikami. Muszę dostać się do ich wewnętrznych kieszeni. Pod słowa w ich wyblakłych dziennikach. Muszę zrozumieć, co dzieje się z człowiekiem, który znajduje się na środku dryfującego lodu i nie może się stamtąd wydostać. Muszę przeniknąć pod lód, pod szreń. Muszę dotrzeć do miejsca, gdzie umarli. Na Wyspę Białą[1].