Oscary 2015: "Whiplash"

Zastanawiałam się, jakie zdjęcie umieścić w nagłówku. Andrew z zapałem walącego w bębny? Fletchera z miną generała sukinsyna* mustrującego przerażonych kadetów tzn. uczniów? Na jakim stanęło ostatecznie, możecie zobaczyć powyżej. Nominowany do Oscara Whiplash (reż. Damien Chazelle) to film o wojnie pełnej krwi i potu. O wojnie dźwięków, charakterów, spojrzeń, nerwów. To film niemal wybitny, z oscarową kreacją J.K. Simmonsa i nawet nie chcę słyszeć, że może być inaczej.

Blogowy Flesz Filmowy * 26 *

Tytuł: Vicky Cristina Barcelona
Gatunek: komedia obyczajowa
Produkcja: Hiszpania, USA
Premiera: 17 kwietnia 2009 (Polska), 17 maja 2008 (świat)
Reżyseria: Woody Allen
Scenariusz: Woody Allen
Muzyka: różni artyści
Zdjęcia: Javier Aguirresarobe
Czas trwania: 96 minut

By podłapać wakacyjny nastrój, postanowiłam sobie przypomnieć jeden z moich ulubionych filmów. Uwielbiam go za wszystko: zdjęcia, muzykę, klimat, humor, aktorstwo oraz oczywiście fabułę no i miejsce akcji - magiczną Barcelonę.

Vicky (Rebecca Hall) i Cristina (Scarlett Johansson) to dwie młode Amerykanki, które ruszają na wakacje marzeń (moich na pewno). Przyjaciółki różnią się od siebie jak ogień i woda. Urodą, charakterem, podejściem do życia. Vicky pisze pracę o Katalonii. Zbiera materiały, uczy się języka. Ma stałego partnera i niedługo planuje ślub. Jest inteligentna, poukładana i wydaje się, że wie czego chce od życia. Cristina - przeciwnie. Jej artystyczna dusza nie daje się okiełznać. O ile ma świadomość tego, czego w życiu nie chce, o tyle to, czego chce i potrzebuje jest dla niej zagadką. Zwariowana, szalona w życiu i niespełniona w uczuciach. 

Blogowy Flesz Filmowy * 15 * (i kilka słów o Oscarach)

Dziś będzie o trzech filmach nominowanych do Oscara: W kręgu miłości (najlepszy film nieanglojęzyczny), Blue Jasmine (najlepsza aktorka pierwszoplanowa), Sierpień w hrabstwie Osage (najlepsza aktorka pierwszoplanowa i drugoplanowa).

Pod koniec notki znajdziecie też kilka słów na temat wielkich wygranych i przegranych gali oscarowej.

***

Tytuł: W kręgu miłości (The Broken Circle Breakdown)
Gatunek: melodramat, muzyczny
Produkcja: Belgia, Holandia
Premiera: 30 sierpnia 2013 (Polska), 10 października 2012 (świat)
Reżyseria: Felix Van Groeningen
Scenariusz: Carl Joos, Felix Van Groeningen
Muzyka: Bjorn Eriksson
Zdjęcia: Ruben Impens
Czas trwania: 111 minut

Wspaniała muzyka i rodzinny dramat, takie połączenie serwuje Felix Van Groeningen reżyser oryginalnego filmu Boso, ale na rowerze. 

Fabuła jest dość zwyczajna. Elise Vandervelde (Veerle Beatens) i Didier Bontinck (Johan Heldenbergh) żyją razem od siedmiu lat. Bez obrączek, domu z białym płotkiem, eleganckich ciuchów, sympatycznego psiaka i nudnego życia między pracą, obowiązkami rodzinnymi, a spotkaniami ze znajomymi. Żyją po swojemu, dwa wolne ptaki, których połączyła namiętność i miłość, nie tylko do siebie, ale także do muzyki. Ona pracuje w salonie tatuażu i sama jest żywą reklamą swego zawodu, on z kumplami grywa nocami w knajpach. Dziecko zdarza im się przypadkiem. Ona ma w oczach strach, on złość. Zmiany są nieuniknione. Na szczęście związek się nie kończy, tylko wchodzi w inną fazę. Ot, choćby "wymusza" przeprowadzkę z domu na kółkach do czegoś, co ma nieco bardziej stabilne fundamenty.

Blogowy Flesz Filmowy * 14 *

Są już nominacje do Oscarów. Wypisywać ich tutaj nie będę, bo bez trudu znajdziecie je w sieci, ot choćby na Filmwebie. Prawie żadnego filmu jeszcze nie widziałam, ale oczywiście wszystkie mam w planach. Jak się uda, te najważniejsze obejrzę jeszcze przed rozdaniem. Zaskoczył mnie brak w kategorii główniej Wyścigu, o którym możecie poczytać poniżej. Cieszy mnie nominacja dla Krudów, bo świetnie się podczas tej animacji bawiłam. Dziki entuzjazm wywołała u mnie obecność Polowania na liście filmów nieanglojęzycznych. 

Rozdanie nagród 2 marca. Ciekawe czy w tym roku uda mi się wytypować zwycięzców. Z zeszłym - poszło mi całkiem nieźle. Zresztą, sami możecie to sprawdzić w notkach: Rozdaję Oscary ;) i  Oscary 2013 zwycięzcy i przegrani.

A tymczasem zapraszam na kolejną odsłonę BFF. 

***

Tytuł:  Wyścig (Rush)
Gatunek: biograficzny, dramat, sportowy
Produkcja: Niemcy, USA, Wielka Brytania
Premiera: 8 listopada 2013 (Polska), 2 września 2013 (świat)
Reżyseria: Ron Howard
Scenariusz: Peter Morgan
Muzyka: Hans Zimmer
Zdjęcia: Anthony Dod Mantle
Czas trwania: 123 minuty

Blogowy Flesz Filmowy * 10 *

Tytuł: La cara oculta
Gatunek: thriller
Produkcja: Hiszpania, Kolumbia
Premiera: 16 września 2011 (świat)
Reżyseria: Andrés Baiz
Scenariusz: Andrés Baiz, Hatem Khraiche
Muzyka: Federico Jusid
Zdjęcia: Josep M. Civit
Czas trwania: 103 minuty

Fabiana (Martina García) i Adrián (Quim Gutiérrez) poznają się w barze. Ona pracuje tam jako kelnerka, on, z zawodu dyrygent, właśnie upija się do nieprzytomności, a wytaczając się z lokalu, dla ukoronowania tego jakże uroczego dnia, dostaje po ryju od jakiegoś typa. Fabiana zabiera pijanego mężczyznę do siebie. W ramach rewanżu za opiekę on zaprasza kobietę do wynajmowanego przez siebie pięknego i ogromnego domu za miastem. Ponieważ to thriller a nie romans, a dom na uboczu jest idealny do tego, by działo się w nim coś złego, więc dziać się zaczyna. Delikatnie, bo to produkcja hiszpańska, a nie amerykańska o przerażonych potworach (zainteresowanych tematem odsyłam do filmu Posłańcy). Tu napięcie jest ledwie wyczuwalne i tylko czasem woda w umywalce czy wannie lekko faluje, a operator kamery uparcie kieruje naszą uwagę na lustro.

Blogowy Flesz Filmowy * 7 *

Tytuł: Wyspa skazańców (Kongen av Bastøy)
Gatunek: dramat, akcja
Produkcja: Francja, Norwegia, Polska, Szwecja
Premiera: 14 grudnia 2010 (świat)
Reżyseria: Marius Holst
Scenariusz: Denis Magnusson, Eric Schmid
Muzyka: Johan Söderqvist
Zdjęcia: John Andreas Andersen
Czas trwania: 116 minut

Wyspa Bastøy to takie miejsce, w którym upycha się tzw. trudną młodzież płci męskiej. Chłopcy utykają tam za różne przewinienia, utykają na długo. Nie jest łatwo opuścić wyspę, czy to legalnie czy to podstępem. Historia nie zna przypadku, w którym uciekinier dopiąłby swego. Prędzej czy później śmiałek zostaje złapany, przy okazji tracąc szansę na w miarę szybki powrót do normalności. To tu trafia Erling (Benjamin Helstad), nastoletni buntownik, którego podejrzewać można o wiele, ale na pewno nie o chęć podporządkowania się regulaminowi.

Blogowy Flesz Filmowy * 3 *

Tytuł: "Życie na podsłuchu" ("Das Leben der Anderen")
Gatunek: dramat
Produkcja: Niemcy
Premiera: 26 stycznia 2007 (Polska), 15 marca 2006 (świat)
Reżyseria: Florian Henckel von Donnersmarck
Scenariusz: Florian Henckel von Donnersmarck
Muzyka: Gabriel Yared, Stéphane Moucha
Zdjęcia: Hagen Bogdanski
Czas trwania: 137 minut

Penisistka (Sam Garbarski "Irina Palm")

Sam Garbarski
"Irina Palm"
Belgia, Francja, Luksemburg,
Niemcy, Wielka Brytania
dramat
2007
103 minuty

Jak wiele potrafilibyście zrobić dla kogoś bliskiego? Do jakich poświęceń bylibyście zdolni, by pomóc komuś, kto sam sobie pomóc nie potrafi? Czy dalibyście radę odwiesić na bok honor, zakasać rękawy i zabrać się za zajęcia, których w innych warunkach nigdy nie bralibyście pod uwagę, mając świadomość, że być może to jedyny sposób, by uratować czyjeś życie?

Wnuczek Maggie (Marianne Faithfull) jest ciężko chory. Słabnie z dnia na dzień. Pomóc może mu kosztowna operacja w jednym z australijskich szpitali. Skąd jednak wziąć potrzebną na leczenie kwotę, przyprawiającą o zawrót głowy zarówno rodziców jak i babcię? Czasu jest niewiele. Osłabiony chłopiec już niedługo nie będzie się nadawał do podróży. Rodzice są bezradni, ale Maggie się nie poddaje. Mimo iż nie ma w sobie energii zdolnej przenosić góry, brak jej pewności siebie, wsparcia ze strony bliskich (jest wdową, a jedyna synowa nie patrzy na nią przychylnie), nie ma prawdziwych przyjaciół, powalającego cv ani wyglądu kobiety sukcesu, za wszelką cenę chce uratować ukochanego wnuka.

[8/9] Oscary 2013 "Les Miserables Nędznicy"

plakat filmowy
źr. filmweb.pl

"Les Miserables Nędznicy" Toma Hoopera (który to film w niniejszym poście będzie określany jako "Les Miserables" bądź "Nędznicy", gdyż idiotyzm tego podwójnego tytułu aż razi po oczach) był najbardziej oczekiwaną przeze mnie tegoroczną premierą.

[3/9] Oscary 2013 "Django"

Na dobry początek, abyście poczuli klimat produkcji, proponuję włączyć ten właśnie utwór:

Luis Bacalov "Django" - main theme filmu Tarantino, o którym możecie poczytać niżej.

Ja też! (chcę kochać)

Álvaro Pastor i Antonio Naharro

Powiedzenie „każdy chce kochać i być kochanym” to truizm. Tak jednak najłatwiej podsumować hiszpański film „Ja też!” (reż. Antonio Naharro i Álvaro Pastor). 

Daniel Sanz ma 34 lata. Jest sympatyczny, inteligentny, ma duże poczucie humoru, kocha życie. Właśnie skończył studia z psychopedagogiki i podejmuje swoją pierwszą pracę w Naczelnym Biurze Osób Niepełnosprawnych. Tam poznaje Laurę, kobietę bardzo przebojową, pewną siebie i bezkompromisową. Spędzając ze sobą sporo czasu i pomimo wielu, zdawałoby się, dzielących ich różnic, szybko znajdują wspólny język. Problem pojawia się, gdy Daniel zakochuje się w Laurze. Bo czy „normalna”, zdrowa kobieta może pokochać kogoś takiego jak on, mężczyznę z zespołem Downa?

Plakat filmowy

Film porusza kontrowersyjny temat, a Pablo Pineda grający Daniela stanął przed trudnym wyzwaniem. Spisał się jednak wspaniale. Jego postać wzbudza sympatię, a moje serce podbił tym, że do swojej choroby potrafił podejść z dystansem, niekiedy śmiejąc się nawet sam z siebie (cecha tak rzadko spotykana u ludzi). Wierzę, że jego wysiłek nie poszedł na marne, że wiele osób po obejrzeniu filmu, choć na chwilę zastanowi się nad poruszanymi w nim kwestiami. Nie chodzi wyłącznie o potrzebę tolerancji. Bo czy w życiu tylko jej szukamy? Nasze potrzeby są dużo bardziej złożone. Jedną z nich jest potrzeba kochania i bycia kochanym. Czy osoby niepełnosprawne różnią się w tej kwestii od swych zdrowych kolegów? Duet Naharro i Pastor udowadnia, że nie.

Historia Daniela i Laury nie jest jedyną przedstawioną w filmie. W tle rozkwita nie mniej trudna miłość pomiędzy Pedrem i Luisą. Oboje cierpią na zespół Downa. Kochają się, ale czy takie uczucie ma szansę? Jak zareaguje społeczeństwo, rodzina? Czy to, co ich łączy, spotka się z akceptacją?

W jednej z audycji „Klubu Trójki” pt. „Miłość pomimo zespołu Downa” Anna Dodziuk, matka niepełnosprawnej intelektualnie Barbary Lityńskiej, opowiada o stereotypach, reakcjach ludzi na chorobę, walce o rozwój córki. Wypowiada się również sama Basia. Ludzie z zespołem Downa często są traktowane jak dzieci, jak osoby nie mające dorosłych potrzeb. Błąd. Ponadto takich ludzi wyróżnia niebywała czułość, otwartość, wrażliwość. Nie manipulują, są szczere, potrafią bardzo mocno kochać. Ileż moglibyśmy się od nich nauczyć.

„Ja też!” jest filmem zrobionym z wyczuciem. Nie ma w nim patosu, czułostkowości. Nie pozostawia wrażenia łzawej historyjki o cudzym nieszczęściu. Jest subtelny, ciepły, zabawny, wzruszający w niewymuszony sposób. Nie gra przesadnie na emocjach. Daje do myślenia, skłania do refleksji. I na pewno nie pozostawia obojętnym.

---

I jeszcze trochę multimediów, mam nadzieję, że zachęcających do seansu.

Zwiastun w wersji oryginalnej z angielskimi napisami.

 

A na koniec główny temat muzyczny filmu - utwór "Yo Tambien" w wykonaniu La Casa Azul, za który Guille Milkyway w 2010 roku dostał nagrodę Goya (kategoria: najlepsza piosenka).

A teraz biegnę przed telewizor. Na murawę za moment wybiegają Hiszpanie, a to druga z drużyn, którym kibicuję. Pierwsza to oczywiście biało-czerwoni. Tak na co dzień moje zainteresowanie piłką nożną jest raczej średnie. Budzi się co cztery lata, gdy nadchodzą Mistrzostwa Świata. No i w tym roku, bo to jednak wielkie święto dla naszego kraju.

Poznań wczoraj i dzisiaj opanowali Irlandczycy i Chorwaci. Nie można było ich nie zauważyć i nie usłyszeć. Wspaniała atmosfera nie mogła się nie udzielić.

Tymczasem obstawiam 1:0 dla Hiszpanii. Wierzę, że "La Roja" nie zawiedzie. :)