Odsuwam kosz - przy akompaniamencie brzęku szkła - i otwieram zamek.
A jeśli drzwi się za mną zamkną? Jeśli nie będę mogła dostać się do środka? Zerkam na klucz, wiszący na haczyki przy futrynie. Zdejmuję go i wkładam do kieszeni szlafroka.
Puszczam parasol przodem - jest moją tajną bronią, moim mieczem i tarczą. Kładę dłoń na gałce i przekręcam.
Lekko popycham drzwi.
Do środka wpada i rozbija się o mnie przenikliwe, zimne powietrze. Zamykam oczy.
Bezruch. Ciemność.
Jeden. Dwa.
Trzy.
Cztery.
Wychodzę[1].
