Co w wydawnictwach piszczy #30 (wrzesień 2014 - cz. 2)

Wyjątkowo nie piętnastego, a dzień wcześniej. Cóż, na tapecie mam teraz recenzję Głosów Pamano Jaume Cabré, a to nie jest książka, o której da się napisać o tak, w kilka chwil. Zapraszam Was na przegląd tego, co w wydawnictwach piszczy, czyli przegląd premier i wznowień planowanych na drugą połowę września (daty premier są przybliżone i niekiedy ruchome).

Ostrzegam: będzie tego sporo. Wrzesień jest niesamowicie bogaty w ciekawe propozycje na jesienne wieczory.

Czarna Owca

Marta Zaborowska Rajskie ptaki - 24.09

Parna czerwcowa noc. W odrestaurowanym dworku miejscowych notabli odbywają się długo oczekiwane zaręczyny ich syna Eryka z piękną, lecz osieroconą dziewczyną. Dom tonie w kwiatach, a szampan leje się strumieniami. Uroczystość zostaje przerwana tuż po północy. Narzeczona znika z posiadłości w tajemniczych okolicznościach. Na miejsce zostaje wezwana policyjna detektyw Julia Krawiec, której asystuje nowa ekscentryczna podopieczna, Michalina Bodnar.

Początkowe podejrzenia policji, że narzeczona Eryka rozmyśliła się i w kontrowersyjny sposób zrezygnowała ze zbliżającego się ślubu, zostają szybko zweryfikowane. W miasteczku dochodzi bowiem do kolejnych incydentów, które Julia musi powiązać ze sprawą zaginionej dziewczyny.

Tymczasem atmosfera w bogatym domu Kornatowskich staje się coraz bardziej napięta. Rodzina, której celem do tej pory było utrzymywanie wzorowego wizerunku, okazuje się daleka od ideału.

Duża i mała Ania, czyli zmierzyć się z koszmarem dzieciństwa

[źródło]

Koszmary z dzieciństwa. Kto ich nie miał? Buka przerażająca Muminki i małych telewidzów, kożuch na mleku, przedłużający się mecz piłki nożnej, przez który skracano czas na Dobranockę, potwory spod łóżka i te czające się w ciemnym pokoju. Takich straszydeł jest mnóstwo i pewnie każdy z nas może wymienić choć kilka. Brukselkę w zupie, "zjedz ziemniaczki", "pocałuj ciocię", "powiedz wierszyk", albo "nie bój się, to tylko sen" - podczas gdy przecież z góry wiadomo, że monstrum istnieje naprawdę i chwilę wcześniej chciało misiowi odgryźć ucho.

Ten jeden element (Krzysztof Bielecki "Rezydencja")

Krzysztof Bielecki
Rezydencja
Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości
2014
168 stron

Ogromną fantazją, jaką niewątpliwie posiada Krzysztof Bielecki, można obdzielić wielu autorów. Niby osadza akcje w miejscach rzeczywistych, a nic tu nie jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. Autor balansuje między tym co realne, a tym, co kompletnie odjechane. Sam zapewnia, że substancje psychoaktywne nie brały udziału w procesie powstawania jego książek, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że podobnych wizji nie doświadcza się na co dzień, jadąc do pracy, idąc na zakupy czy wyprowadzając psa.

Mam za sobą lekturę Rekonstrukcji, niedawno przeczytałam Rezydencję. Obie te historie mają w sobie coś z jawy i ze snu. Obie są zagadkowe i chwieją się między sensem a bezsensem, prawdą i iluzją, zwyczajnością a czymś niecodziennym.

W Rezydencji wszystko zdaje się normalne. Bohater prowadzi przeciętne życie, ma siostrę, słabość do czerwonej herbaty i właściwie niczym się nie wyróżnia. Być może to właśnie takim typom przytrafiają się podobne historie. Ich siostry bywają artystkami performatywnymi o niezniszczalnych żołądkach, ich sąsiedzi snują niebywałe historie, a do ich stolików w restauracji może się któregoś dnia przysiąść nieznajomy mężczyzna z ochraniaczem na lewym ramieniu. Wtedy nic już nie będzie takie samo.

Najlepsze polska powieść popowa

Niejednokrotnie spotkałam się z teorią, że nie warto sięgać po książki nagradzane, bo zwykle są to wyróżnienia przyznawane przez wąską grupę specjalistów, albo komisje kierujące się nie wiadomo czym i nijak to się ma do gustu przeciętnego czytelnika (w tym wypadku Jasia Kowalskiego, który czyta, bo sprawia mu to przyjemność, nie sili się na rozkładanie teksów na czynniki pierwsze i szukanie piątego dna). Do tego dochodzi marudzenie na wtrynianie się w literaturę sympatii politycznych i antypatii międzynarodowych bądź lokalnych. Krótko mówiąc: niekoniecznie tłumy czytelników polecą do księgarni tylko dlatego, że na półce pojawiła się powieść, która zgarnęła właśnie pięć nagród, dwa wyróżnienia i cztery minuty oklasków. Aczkolwiek oczywiście znajdą się tacy, którzy polecą. Np. jak ja na Wiesława Myśliwskiego, a konkretnie na jego Traktat o łuskaniu fasoli.

No, mamo, no... (Ewa Gogolewska-Domagała "Rud€")

Ewa Gogolewska-Domagała

Rud€

self-publishing

2014

330 stron

O świecie kobiet i ich problemów napisano już wiele. Zmienia się tło i imiona bohaterek, ale ich kłopoty zostają te same. A jednak literatura kobieca cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Być może dlatego, że na kartach powieści ukryte jesteśmy my same.

Rud€ jest kontynuacją debiutanckiej powieści Ewy Gogolewskiej-Domagały - Blondie$, jednak autorka na tyle zgrabnie wprowadza czytelników do świata swoich bohaterów, że nieznajomość pierwszej części nie odbiera przyjemności czytania. Prologiem Rud€ jest fragment poprzedniej książki i to z niego dowiadujemy się o trudnej sytuacji Samiry, tunezyjskiej pokojówki, która niegdyś miała pecha znaleźć się w niewłaściwym miejscu, o niewłaściwym czasie, w równie niewłaściwym towarzystwie. 

Skutek tamtego spotkania zaciąży na całym życiu kobiety. Wybór, jakiego musi dokonać w bardzo krótkim czasie, wagowo należy do tych zwalających z nóg. Nic dziwnego, że Samira cierpi i z rozdartym sercem próbuje sama siebie przekonać, że nie ma lepszego rozwiązania. Efektów niektórych zdarzeń nie da się odwrócić. Można tylko starać się, by konsekwencje były jak najmniej dotkliwe.

[Piszę po polsku #10] * Olga Tokarczuk *

[źródło]

Olga Tokarczuk, pisarka, eseistka, scenarzystka, poetka. Z wykształcenia psycholog. Z pracy psychoterapeutki zrezygnowała po to, by poświęcić się pisaniu.

Zadebiutowała w 1979 roku. Jej pierwszy tekst, opatrzony pseudonimem Natasza Borodin, opublikowano na łamach pisma Na przełaj. Debiutem powieściowym autorki jest książka Podróż ludzi księgi, wydana w 1993 roku i nagrodzona przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek. 

Przygoda z modą English Matters. Fashion

Z modą jest u mnie tak: niby się nią nie interesuję i nigdy nie wiem czy modne są paski, kropki czy krówki, ale uwielbiam buszowanie po sklepach w poszukiwaniu ciuchów idealnych. Zaglądam też na blogi modowe (choć z braku czasu ostatnio niezbyt często w porywach do wcale) i nie miałabym nic przeciwko, żeby ktoś mi zasponsorował zakupowe szaleństwo w Mediolanie. (Są chętni?)