Co w wydawnictwach piszczy (wrzesień 2018 - cz. 1)

*** subiektywne zestawienie najlepszych premier i wznowień z pierwszej połowy miesiąca ***

(daty premier są orientacyjne i mogą ulec zmianie)

Czarne

Ilona Wiśniewska Lud. Z grenlandzkiej wyspy - 5.09

U zachodnich wybrzeży największej wyspy świata leży skalista wysepka o powierzchni dwunastu kilometrów kwadratowych, zamieszkana przez tysiąc trzysta osób. To tutaj znajduje się najstarszy w Grenlandii dom dziecka, w którym Ilona Wiśniewska pracowała jako wolontariuszka przez trzy miesiące wiosną 2017 roku. Pisząc kolejny reportaż z Północy, chciała na coś się przydać tym, których historii przyjechała wysłuchać.

Grenlandczycy opowiadali jej o swoim kraju podczas łowienia ryb spod lodu, w trakcie kursowania taksówką z jednej wyspy na drugą po zamarzniętym morzu, w czasie mycia podłóg i gotowania obiadów dla kilkudziesięciorga stołowników. Nigdy wcześniej nie spotkała ludzi tak dumnych ze swojego pochodzenia, ale w sposób nieodbierający dumy innym. Nigdy wcześniej też nikt tak często się z niej nie śmiał, a też ona nigdy wcześniej tak często nie śmiała się z samej siebie.

Uummat to po grenlandzku serce. Uummannaq – tam, gdzie leży serce. Ludto książka o sercu Grenlandii, które najmocniej bije w Uummannaq.

Stephen King "Outsider" [RECENZJA]

Objął Terry'ego ramieniem i szepnął: 

- Wszystko będzie dobrze. 

A potem, zaskakując swojego klienta i samego siebie, pocałował go w policzek. 

Terry zabrał ten pocałunek ze sobą, kiedy czterej mężczyźni sprowadzili go po schodach do vana, przed którym stał radiowóz policji stanowej z migającym kogutem. Zabrał też słowa. One były najważniejsze, gdy błysnęły flesze, zapłonęły reflektory kamer telewizyjnych i pytania uderzyły w niego jak pociski: Czy postawiono panu zarzuty? Zrobiłeś to? Jesteś niewinny? Przyznałeś się? Co możesz powiedzieć rodzicom Franka Petersona? 

"Wszystko będzie dobrze", powiedział Gold i tego Terry się trzymał.

Oczywiście nic nie było dobrze.*

Na stosiku książki rosną #63

Czas na comiesięczną notkę stosikową. Skromniejsza jest niż zwykle, bo wciąż czeka na mnie sporo nieprzeczytanych książek.

Zobaczcie co trafiło do mnie w sierpniu i koniecznie dajcie znać, co wpadło Wam w oko, co czytaliście z tego zestawu, co planujecie, co Was rozczarowało, a co chcielibyście mi polecić.

Antonio Muñoz Molina "Jak przemijający cień" [RECENZJA]

Znakomita część tego, co robiłem, była mi obca. To, czym byłem wewnętrznie i co było dla mnie naprawdę ważne, pozostawało ukryte dla większości stykających się ze mną ludzi. Z lenistwa, z czystego bezwładu zewnętrznego zniewolenia, od lat trwałem w konformizmie i rozczarowaniu, w poczuciu, że zamieszkuję w światach przejściowych i bardzo od siebie dalekich, a żaden z nich nie był tak naprawdę mój[1].

Na co do kina? * wrzesień 2018 *

Subiektywne zestawienie potencjalnie dobrych filmów,
czyli najciekawsze premiery września

Katarzyna Puzyńska "Policjanci. Ulica" [RECENZJA]

Lekiem dla duszy na wyjazd do zgonu jest uśmiech dziecka. Na każdy wypadek jest przytulenie żony. I tak dalej, i tak dalej.

Te ludzkie problemy, nerwy, ból, cierpienie, rozpacz, konsekwencje złych decyzji sprawiają, że jestem w stanie spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Poukładać sobie pewne rzeczy w głowie w odpowiedni sposób i docenić to, co w życiu jest najważniejsze[1].

Marta Matyszczak "Zło czai się na szczycie" [RECENZJA]

seria Kryminał pod psem, tom 4

Ludzie często traktują mnie jak piękną blondynkę. Roztkliwiają się nad moją urodą: błyszczącymi oczkami, lśniącą sierścią i czarnym noskiem. W duchu zaś uważają, że skoro jestem taki śliczny, a do tego nierasowy, to na pewno brakuje mi inteligencji. Nie oburzam się na takie lekceważenie. A to dlatego, że dzięki temu mogę pomagać mojemu panu w robicie śledczej. Któż by zwracał uwagę na taką małą misiopandę?[1]